Bloemen in de knop geknakt

Er is een stijging in het aantal COVID-19-doden,’ hoorde ik een een jonge arts in het ziekenhuis zeggen. Ook las ik het in een van de dagbladen. Ik laat mij graag door feiten ondersteunen. Op onze intensive care waren deze doden niet te betreuren. Ik zocht de laatste rapportage ‘Epidemiologische situatie COVIOD-19 in Nederland’ van het RIVM (6 oktober 2020, 10.00) er eens bij.

Er bleken in de voorafgaande week 61 mensen te zijn overleden aan/met COVID-19 en 170 patiënten in ziekenhuizen te zijn opgenomen. Van de overledenen was er niemand jonger dan 50 jaar, 47 van de 61 patiënten (dat is 77%) waren ouder dan 80 jaar, 22 patiënten (dat is 32%) was zelfs ouder dan 90 jaar. Er was 1 patiënt tussen de 50 en 55 jaar, 3 patiënten tussen 65-69 jaar en 8 tussen 70-79 jaar, waarvan 7 ouder dan 75 jaar.

Toen ik tegen de jonge dokter zei dat het bijna alleen maar hoogbejaarden waren die aan/met COVID-19 bezwijken verweet zij mij dat ik het dus acceptabel vind dat oude mensen aan COVID-19 dood gaan. Ik stelde haar de tegenvraag wat er aan de preventie van ziekten gedaan wordt waar andere bejaarden aan doodgaan en of zij dat ook noemenswaardig acht. Het bleef toen stil.

Ik gun iedereen een lang leven, maar het is meer dan realistisch om te stellen dat boven een bepaalde leeftijd de dood niet meer te vermijden is, aan wat voor ziekte dan ook.

Ik stuurde een appje met deze gegevens naar mijn goede vriend AFdJ. Hij antwoordde: ‘Ach, weer wat bloemen in de knop geknakt‘.

4 gedachtes over “Bloemen in de knop geknakt

  1. Heer Erwin, dank voor dit schrijven, dank voor weer even een feitelijk verhaal. Dank. De hyperfocus, de schreeuwende krantenkoppen: het maakt mij soms een beetje bang. Bang waarvoor dan eigenlijk. De dood? Nee, het is niet de dood, het is angst om te ‘lijden’. De voortdurende ‘herkenning’ komt voort uit mijn herinnering aan mijn eigen plotselinge opname 14 jaar geleden op de ic; septische shock. Een reisje all-inclusive zeg maar. Twee weken kunstmatige coma, vier weken beademing, uitvallen van organen, deliers. Na zes weken stond ik weer buiten met ‘zo nu bent u weer beter, succes, daaaaag!’ Ik ben wonderwel goed hersteld, hoewel restverschijnselen nog steeds dagelijks aan de orde zijn. Naar aanleiding hiervan vertelde mijn vriendin Esther (NHM) mij over jouw schrijven. Zodat iedere keer wanneer ik angst voel opkomen, ik gewoon even jouw artikelen lees en ik weer ‘door’ kan. En vertel ik mijn vriendin met enige regelmaat: ‘Mijn held, mijn nieuwe held, die Erwin ‘van jouw’! 🙂

    Like

  2. Kort en krachtig! Twee opmerkinkjes (ge kent mij):

    47 van de 61 patiënten (dat is 77%) waren ouder dan 80 jaar, 22 patiënten (dat is 32%) waren zelfs ouder dan 90 jaar (NB: wanneer je zegt “77% (dat zijn 47 van de 61 patiënten) was ouder dan etc… kan dat weer wél)

    hoog bejaarden: doe maar hoogbejaarden als ware het één woord….

    Mooie afbeelding: ik herken de verpleeghuisblik die ook mijn moedertje toonde in haar laatste weken…..

    Je, Willem

    Like

  3. Beste heer Kompanje,
    Ik ben het (ont)roerend met u eens. Hoe is dit tij echter te keren? Hoe kan het zijn dat deze feiten niet onder ogen komen of doordringen bij hen die NL op dit moment regelrecht de afgrond in drijven? Waarom is er niet dezelfde aandacht voor bijvoorbeeld 41000 mensen die jaarlijks voor COPD of Astma worden opgenomen? Dat zijn er 111!!! per dag, iedere dag van het jaar. Of de 1000!!! diabetes patiënten die er wekelijks bijkomen. Vrienden in het medisch circuit vertellen mij ook dat normale bedrijfsvoering van het ziekenhuis niet meer gaat, maar niet door corona, maar de disproportionele maatregelen maken het onmogelijk. 1300 patiënten zijn 3% van de totale capaciteit van 39.000 ziekenhuisbedden. De collaterale schade is niet te overzien. De eenzaamheid onder ouderen, de faillisementen van zelfstandigen, het toekomstbeeld van jongeren, de niet op tijd gestelde diagnoses. Voor corona ben ik niet bang wel voor het feit of mijn kinderen ooit weer in een normale wereld zullen gaan leven. Als ik nu hoogbejaard zou zijn zou ik zo veel liever mijn kinderen knuffelen dan een jaar langer in mijn broek plassen in een doorgekookte boontjeslucht. Zo bracht mijn grootmoeder 7 nutteloze jaren door. Voor haar zou het een ‘blessing in disguise’ geweest zijn. De bijwerkingen van de middelen zullen op termijn veel fataler blijken dan de ziekte. Mijn hoop is gericht op meer medici zoals u die het lef hebben een ander geluid te laten horen. Ik wens u wijsheid, kracht en doorzettingsvermogen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s